مدیران جهانی

برنامه‌ریزی واژه غریبی نیست. ما هر روز این واژه را می‌شنویم، بکار می‌بریم و از آن استفاده می‌کنیم. سعی می‌کنیم برای کارهایمان برنامه‌ریزی کنیم تا بتوانیم به بهترین نحو از پس انجام آنها بر آییم.

برنامه‌ریزی یک از وظایف مدیران و مسئولین پروژه‌هاست. شاید یکی از بزرگترین مهارتهای یک مدیر خوب توانایی برنامه‌ریزی وی باشد و برنامه‌ریزی چیزی نیست جز استفاده بهینه از زمان به منظور رسیدن به بیشترین بهره‌وری.

اما گاهی اوقات با مواردی برخورد می‌کنیم که عدم برنامه‌ریزی در آنها مشهود است. بعنوان مثال هنگامی که خیابان ولیعصر از میدان ولیعصر تا پارک‌وی یکطرفه شد، چمران، رییس شورای شهر تهران در پاسخ به این سؤال که مسیر جایگزین کجاست با لبخندی ملیح گفت مردم خودشان راه را پیدا می‌کنند.

تعطیلات نوروزی به پایان رسید. در آغاز و پایان این تعطیلات، مسافرانی که قصد مسافرت به شمال کشور از طریق محور هراز و فیروزکوه را داشتند به مشکل عجیبی برخورد کردند: بزرگراه بابایی حد فاصل خیابان دماوند تا دانشگاه امام حسین و بالعکس به دلیل انجام عملیات عمرانی بسته است!

سؤالی که پیش می‌آید این است که آیا مسئولین ذیربط برنامه‌ریزی نکرده بودند تا مسافران مجبور نشوند از مسیر پرترافیک تهرانپارس عبور کنند؟ و جواب این است: قطعاً خیر.

چرا اصلاً پروژه‌ای مانند اصلاح زیرسازی و آسفالت بزرگراه بابایی باید در فصل زمستان با احتساب سرما و باران و سختی کار آغاز شود؟ پروژه‌ای در فضای باز در نهایت تعجب در فصل سرما آغاز می‌شود، باعث بروز مشکلات در ترددهای نوروزی می‌شود و لااقل تا سه ماه دیگر هم به اتمام نمی‌رسد. اگر این بهار نیز همانند بهار سال قبل پرباران باشد، باید زمان بیشتری را برای اتمام این پروژه در نظر گرفت.

اما نکته اساسی اینجاست که چرا افرادی که حتی اصول اولیه برنامه‌ریزی را هم نمی‌دانند در مقام تصمیم گیرنده برای اجرای چنین پروژه‌هایی قرار می‌گیرند. آیا واقعاً این مسئولین داعیه مدیریت جهان را دارند؟

——————————————–
پی نوشت: می توانید عکس ارائه شده در این نوشته را در صفحه عکس های وبلاگ در اندازه اصلی مشاهده نمایید.